Breek de herrie in 5 minuten

Een blogje over kleine stilte en andere kleine dingen

Geniale uitsteller…

Dat ben ik!  Iedereen heeft het recht om ergens geniaal in te zijn, toch?  Ik ben er namelijk erg goed in.  Dit blogje gaat over een boek.  Een boek dat heet “A life less ordinary” (maar ik kan nog wel wat andere boeken opnoemen die in datzelfde schuitje zitten).  Ik hoorde dat het een zeer goed book was, vol met mooie foto’s, verhalen, inspiratie.  Een boek dat je moest hebben.  Dus moest ik het hebben.

Ik bestelde het op Amazon zowat een jaar geleden en sinds dan staat het trots, maar ongeopend, in mijn creatieve ruimte.  Niet dat daar veel creatiefs te beleven valt.  Mijn “creativiteit” geraakte ergens zoek en ik kan het niet meer vinden.

Foto 22-06-15 15 39 30

Dus “Het Boek”.  Zoals het daar staat loop ik er een paar keer per dag voorbij, gooi er een zijdelingse blik op (net als op de andere op de hoop), bijt eens op mijn lip en doe dan verder met wat ik bezig ben.
Neen, vandaag niet, vandaag is er niet de goeie dag voor.  Eerst moet ik nog….. en de rest kan je zelf invullen, te kiezen tussen: de hond trimmen, de was doen, de badkamer schoonmaken…  Ik slaag er steeds bijzonder goed in om iets te vinden dat “ik eerst moet doen”.

Twee weken geleden was het hier koud, en vochtig, en regenachtig en ik had net Largo (onze Amerikaanse cocker) getrimd en vond dat ik nu wel een verzetje had verdiend.  Als ik nu eens…….  Ik haalde het boek, schonk mezelf een kopje favoriete mango thee in – in een nieuw kopje (zo eentje dat ook ooit nog eens in een van mijn stil leven foto’s moet aantreden) – voegde er wat koekjes bij, nam er een snapshot van voor Instagram (@marl1een) en zocht mijn zetel op.
Eindelijk zou het boek geopend worden…. maar toen viel mijn oog op een nog ongelezen magazine.   Zou het niet beter zijn indien ik eerst….?…..  Natuurlijk!  Stel je voor zeg dat ik het boek zou openen, dan was het…. nu ja, open……..
Ik kan zelfs niet beschrijven welk stemmetje me uiteindelijk het magazine deed oppikken, maar eind van het verhaal: het boek ligt nog steeds ongeopend op mijn salontafel.   Het is wel al dichter bij de leesoptie gekomen, van de creative kamer naar de living.

Zo is het eigenlijk al heel mijn leven geweest.  Ik kan de schoenen, kleren niet tellen die ik ooit kocht en nooit droeg omdat ze moesten wachten op de juiste gelegenheid.  Een gelegenheid die heel vaak nooit kwam opdagen zodat ik een kast vol had/heb met nieuwe dingen van een oude hippe mode.
Het moet een soort syndroom zijn, een rare ziekte die voer is voor psychiaters.
Er is iets in mij dat maakt dat ik geloof dat eens geopend of gedragen, het verloren is of permanent beschadigd of zoiets.  Ik schijn altijd te denken “maar dan heb ik niks meer om naar uit te kijken”
Ik heb het trouwens ook met eten.  Ik laat altijd de lekkerste hapjes tot laatst en  heb dan vaak meer dan genoeg van de rest om het delicatesje nog op te eten.

Ik realiseer me wel dat er een dag zal komen dat er geen “tot laatst” meer zal zijn en dat ik dan de echte goeie dingen gemist heb?  Is er nu iets zinnigs in wat ik vertel?
En wil er nu ook aub iemand opstaan die mij een schop geeft en beveelt dat boek open te doen en te lezen?!…………..

(voor de Engelse versie, zie hier)

Foto 6-07-15 13 20 48

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on July 6, 2015 by .

Navigation

%d bloggers like this: